Εν ολίγοις νομίζουμε ότι τα επιφαινόμενα της ζωής μας γεννάνε τη μουσική.

Υπάρχει όμως μιαν άλλη μουσική που δεν έχει σχέση με όλα αυτά. Προϋπάρχει των αισθημάτων, των βιωμάτων και των όποιων σχέσεων με οτιδήποτε. Με αυτή την μουσική ξεκινάει και τελειώνει η ζωή μας και με τον ήχο αυτής περνάμε από την ατομική ύπαρξη στο ασύλληπτο κάθε στιγμής χωρίς να το υποψιαζόμαστε καν. Αυτή η μουσική δεν ανάγεται στον πολιτισμό, ο κάθε της ήχος εμπεριέχει και ξεπερνάει ταυτοχρόνως όλους τους πολιτισμούς όλων των λαών, όλων των εποχών. Ο πολιτισμός βασίζεται στην εμπειρία, στο βίωμα.

Η έμπνευση και η μύηση όμως (που αποτελούν την μοναδική μας πρόσβαση σε αυτή την μουσική) δεν ανήκουν στην σφαίρα αυτή, αφήνουν απλώς αποτυπώματα στην διάσταση της εμπειρίας που γεννάνε την αναζήτηση και τον πόθο για την αφετηρία της έμπνευσης, της μουσικής, της εμπειρίας.

Το ξύπνημα αυτής της αναζήτησης είναι το πρώτο και βασικότερο στοιχείο που ξεχωρίζει την αληθινή μουσική από οποιεσδήποτε άλλες ηχητικές εκφραστικές τέχνες .

Η μουσική αυτή δεν είναι δημιουργία του ανθρώπου, είναι ένα δώρο για τον άνθρωπο. Δεν γνωρίζουμε από πού έρχεται, αλλά εάν ποτέ ακούσουμε έστω για μια στιγμή τον ήχο της δεν θέλουμε παρά μόνο να πάμε εκεί.

Για να γίνει αυτό όμως πρέπει πρώτα να γίνουμε όργανα αυτής της μουσικής, να παραιτηθούμε από τα «αξιώματα» του καλλιτέχνη, του δημιουργού ακόμα και του ατόμου. Να είμαστε σιωπηλοί και ακίνητοι, αφημένοι στην κίνηση και στον ήχο της.

Αυτή η σιωπή όμως δεν είναι μια εξωτερική συμπεριφορά.

Μάλλον είναι μια εσωτερική κατάσταση που εκμηδενίζει την απόσταση ανάμεσα στον μουσικό και ακροατή, διαλύοντας έτσι την πλάνη ότι η μουσική ανήκει στον έναν ή στον άλλον. Μας δείχνει από πού πραγματικά έρχεται.