από τον Chris Williams

Το συγκρότημα άνοιξε την συναυλία με μια πρωτότυπη διασκευή ενός λαϊκού τραγουδιού από το Αζερμπαϊτζάν με τον Daly στο ραμπάμπ. Το όργανο αυτό, το οποίο μοιάζει αρκετά με το Ινδικό σαρόντ, έχει ένα βαθύ, μελαγχολικό ήχο ο οποίος ταιριάζει εξαιρετικά με το νοσταλγικό χαρακτήρα του τραγουδιού αυτού.

Ο Daly έχει αναμφισβήτητα συγκεντρώσει γύρω του μερικούς ενδιαφέροντες νέους μουσικούς. Για αρκετούς από αυτούς-εκείνους που παίζουν έγχορδα- είναι ο δάσκαλός τους, για κάποιους άλλους είναι ένα σημείο αναφοράς στις μουσικές τους αναζητήσεις . Αυτή η παρούσα σύνθεση του Λαβύρινθου περιλαμβάνει τον Σωκράτη Σινόπουλο στο κεμέντσε (ένα τοξωτό παρόμοιο με το ρεμπέκ, γνωστό ως πολίτικη λύρα) ο οποίος, εκτός από την ικανότητά του να παράγει έναν γενναιόδωρο, ζεστό ήχο από το όργανο, συνέβαλε με τους θαυμάσιους αυτοσχεδιασμούς του στα σολιστικά μέρη του. Ο Στέλιος Πετράκης έπαιξε κυρίως διάφορα είδη τουρκικού σαζιού, και ο Γιώργος Συμεωνίδης το νέι, ένα είδος φλογέρας που συχνά συνδέεται με την μουσική των δερβίσηδων.
Όλοι οι μουσικοί επέδειξαν τις ικανότητες τους σε μια ενότητα που αποτελείται από δύο συνθέσεις του Ross Daly, το "Λαούτο" και "Το όνειρο της Ιοκάστης".Στο πρώτο μέρος ο Daly αναζητάει τις δυνατότητες του λαούτου, ενός οργάνου παρόμοιο με το ούτι αλλά με μακρύτερο μπράτσο. Ο Σινόπουλος παίρνοντας την βασική μελωδία από το "Όνειρο της Ιοκάστης" στην πολιτική λύρα προκάλεσε τον θαυμασμό με ένα εκπληκτικό αυτοσχεδιαστικό διάλογο με το τσέλο του Rufus Cappadocia και το zarb του Chemirani. Αυτός ο νεαρός κρουστός κατάφερε να παράγει από το όργανό του ένα ρεπερτόριο ήχων θα έκανε ακόμα και ένα ολόκληρο σετ από drums να ζηλέψει, ενώ ταυτόχρονα αποκάλυψε μια υπέροχη αίσθηση χρόνου και φαντασίας.
Το περιεχόμενο του δεύτερου μέρους ήταν δομημένο γύρω από τις μουσικές παραδόσεις της Κρήτης και σκιαγράφησε την καθαρή και εύρωστη φωνή του Βασίλη Σταυρακάκη, ο οποίος προέρχεται από τη γνωστή οικογένεια κρητικών μουσικών .Η πρώτη ενότητα αυτού του κρητικού μέρους αποτελείτο κυρίως από διασκευές παραδοσιακών μελωδιών, τραγουδισμένες από τον Σταυρακάκη, που κατέληξαν σε ένα εκτενές μέρος βασισμένο κυρίως στο Πεντοζάλη του Daly ,μια υπέροχη σύνθεση η οποία παίρνει το όνομα και τη δομή της από το γνωστό κρητικό χορό από όπου είναι εμπνευσμένη. Στο κομμάτι αυτό ο Daly έπαιξε κρητική λύρα, ένα ακόμη τοξωτό παρόμοιο με το ρεμπέκ, δίνοντας μια πραγματικά θρυλική εκτέλεση.
Πολλές από τις συνθέσεις του Daly, ακολουθούν μουσικές φόρμες που προέρχονται από παραδόσεις όπως η Ινδική και φυσικά η Κρητική και η Τουρκική, και τις οδηγούν από την συγκρατημένη και αυστηρή πρόοδό τους προς μία κορύφωση. Στη συγκεκριμένη εκτέλεση του Πεντοζάλη αυτό είναι ιδιαίτερα φανερό. Το κομμάτι αναπτύσσεται σταδιακά, κινείται με σταθερά βήματα μπρος και πίσω, έτσι αυξάνοντας με αυτόν τον τρόπο την ένταση και την αίσθηση αναμονής. Το τέλος είναι εκπληκτικό, ένα μανιώδες κλείσιμο που έχει τεράστιες απαιτήσεις από τους εκτελεστές, και προϋποθέτει μεγάλη πειθαρχεία από όλους τους μουσικούς και ειδικά από τον λυράρη.

Δεν υπήρχε περίπτωση οι μουσικοί να άφηναν τη σκηνή χωρίς να παίξουν, κατόπιν επιθυμίας του κοινού, άλλο ένα κομμάτι, ένα γρήγορο χορό από τις παραδόσεις της Μαύρης Θάλασσας . Έτσι επιβεβαιώθηκαν οι ικανότητες αυτών των μουσικών, αφού πρόκειται για ένα δύσκολο κομμάτι σε ασύμμετρο ρυθμό το οποίο εκτέλεσαν άψογα και συγκινητικά, παρόλο που είχαν να το παίξουν έναν ολόκληρο χρόνο και μάλιστα σε άλλο κλειδί!
Στην αρχή βλέποντας τους μουσικούς της επταμελούς ορχήστρας να κάθονται σε ένα ημικύκλιο και να κρατάνε τα παράξενα αυτά όργανα, μόνον λίγοι από το κοινό γνώριζαν τι περίπου να περιμένουν. Τρεις ώρες αργότερα ο Daly εξέφρασε την ελπίδα όλων, όταν λυπημένος και ο ίδιος που η ώρα είχε περάσει, υποσχέθηκε να επιστρέψει.

Folk roots,
Λονδίνο