Paddington Uniting Church, 13 Μαρτίου

Ο όρος World Music ήταν πάντα ασαφής εώς και πατροναριστικός. Ωστόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση ο όρος αποκτάει νέο νόημα καθώς ο Ross Daly και οι φίλοι του μας ταξίδεψαν σε έναν καινούριο κόσμο- ακόμη και για εκείνους που έχουν κάποια γνώση για τη μουσική της ανατολικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής.

Ο Ιρλανδικής καταγωγής Daly, ζει στην Ελλάδα εδώ και περισσότερo από 20 χρόνια, όχι απλώς αφομοιώνοντας τη μουσική της και τη μουσική των γειτονικών χωρών (αυτή είναι εξάλλου η ειδικότητά του), αλλά και διαδίδοντάς την. Μια μαθήτριά του στην Κρητική λύρα είναι η Κέλυ Θωμά, άλλη μια Ευρωπαία σε ένα κατά κύριο λόγο Αυστραλέζικο συγκρότημα. Οι Linsey Pollak (πνευστά), Philip Griffin (έγχορδα) και Tunji Beier (κρουστά) πρόσθεσαν μια ποικιλία στις λύρες, με τον Daly να παίζει επίσης και διάφορα άλλα έγχορδα. Ξεκίνησαν με μια κλασσική σύνθεση από το Ιράκ, το Samai Al- Thaqil, όχι τόσο ως μια πολιτική δήλωση , όσο μια ευγενική υπενθύμιση της ομορφιάς αυτής της φαινομενικά καταδικασμένης χώρας. Η τριάδα κομματιών που ακολούθησε περιελάμβανε το "Μοιρολόι" του Daly που κόβει την ανάσα , με τη λύρα να αποδίδει μια ασυνήθιστη θλίψη σαν αυτή του τσέλου. Αυτή ήταν ίσως η πιο τέλεια μουσική που ακούστηκε στο Sydney εδώ και πολλά χρόνια.

Ο Daly αυτοσχεδίασε μέσα σε στενές μουσικές περιοχές , αλλά σε απεριόριστες περιοχές φαντασίας . Κάτι τέτοιες στιγμές, αλλά και σε άλλα σημεία της συναυλίας, είχε κανείς την αίσθηση ότι οι μουσικές γραμμές είχαν σπειροειδή μορφή και σταδιακά σε τύλιγαν σε ένα πηνίο χάρης και πάθους.

Η Κέλυ Θωμά, μοιάζοντας με αρχαία Ελληνίδα θεά, ήταν αντάξια συνομιλήτρια του Daly. Ο Pollak χρησιμοποίησε μια εντυπωσιακά μεγάλη γκάμα πνευστών οργάνων δικής του εφεύρεσης, από ένα γυάλινο σωλήνα φιδίσιας μορφής με κάτι που έμοιαζε με στόμιο κλαρίνου, μέχρι ένα πλαστικό ποτιστήρι στο οποίο ήταν εφαρμοσμένο ένα λάστιχο ποτίσματος και ένα στόμιο. Το μουσικό αποτέλεσμα ήταν τόσο γοητευτικό όσο και η ιδιάζουσα αισθητική.

Ο Griffin ήταν εξίσου εντυπωσιακός στο λαούτο, στο ούτι και στην ταμπουρίτσα, διαμορφώνοντας ένα ρυθμικό μέρος μαζί με τα επίσης πολύπλοκα και εντυπωσιακά κρουστά του Beier.Εάν αυτή η μουσική δεν έφτανε ποτέ σε ενεργειακή έκρηξη, είναι επειδή άσκησαν οι ίδιοι οι μουσικοί μια συγκράτηση με την ίδια προσοχή όπως και σε όλες τις άλλες πτυχές τη συναυλίας.

Εκείνοι που έχασαν τη συναυλία θα πρέπει να ακούσουν το εξαιρετικό cd τους, Kin Kin.